maandag 12 september 2016

Het wapen van Max


Van den Bergs wapenonthulling, maart 2016


















Ambtenaren van de provincie Groningen noemen het een wapen, het embleem dat in maart van dit jaar voor de inmiddels 70-jarige politicus en bestuurder Max van den Berg is aangebracht in een raam van het Provinciehuis aldaar (excuus aan de lezer, dit is geen recent nieuws). Er moest iets komen in dat raam, want al vanaf 1900 laten oud-commissarissen hun blazoen in het lood zetten. ‘Wanneer een commissaris niet over een eigen familiewapen beschikt, dan kan hij er een laten ontwerpen, zoals Van den Berg nu gedaan heeft.’, aldus het nieuwsbericht.

Wapens worden nog steeds met gevestigde orde en snobisme geassocieerd. En Max van den Berg ('Raspoetin', vanwege de toenmalige baard), die ooit het 24-jarige boegbeeld was van de Groningse PVDA en als wetenschapper de Latijns-Amerikaanse favela’s onderzocht, zou met aanmatigend wapengekletter zichzelf en zijn achterban kunnen verloochenen. Dat zijn tenminste de beelden die altijd leefden en leven in de maatschappij.

Van den Berg staat ongewapend maar niet alleen: oud burgemeester Chris Matser van Arnhem (overl. 1973) liet bij zijn vertrek in plaats van een wapen een fraai raampje zetten, dat zijn betrokkenheid bij de wederopbouw van het gebombardeerde stadscentrum uitbeeldt. Harry Groen, oud burgemeester van Noordwijk, liet daarentegen bij zijn vertrek als VVD-burgervader wel een wapenraampje voor het stadhuis ontwerpen. Hij stamde uit de derde generatie van Utrechtse slagers. Het CBG heeft hem een ontwerp voorgelegd waarin drie antieke slagershakbijlen zijn geplaatst - hij hield wel van knopen doorhakken. De perforaties in de bijlbladen (in de vorm van schuinkruisjes) verwijzen naar zijn Amsterdamse tijd. Groen was (is), net als Matser, Van den Berg, Drees, Aboutaleb en vele anderen een product van de moderne samenleving. Er wordt niet op schouders van voorvaders geklauterd als het gaat om het bereiken van de hogere sporten. Wel was hij was misschien ‘wat meer VVD’.
Het wapen Groen ontw. CBG 2011, ontw. raam Roel Hildebrand


















Afgezien van het gegeven dat het wapen van Van den Berg geen wapen is omdat de schildvorm ontbreekt, zijn er ook kanttekeningen te plaatsen bij het ontwerp zelf. Bij het ontwerpen van een embleem moeten de essenties helder zijn. Het beeld moet in het hoofd beklijven. Max van den Berg zou bij wijze van spreken op een feestje aan zijn familie moeten kunnen uitleggen waar het embleem uit is samengesteld. Bij dit ontwerp moet hij dan de taart terzijde schuiven om met de handen de vele vormen en kleuren uit te beelden en toe te lichten, waarop de gasten zouden vragen of hij toch geen foto'tje kon laten zien. Bij emblematiek is gestileerde figuratie, eenduidigheid en eenvoud onmisbaar. Het ‘wapen’ van Van den Berg is eerder een polyinterpretabel ornament, waar wel érg veel betekenissen in zijn geprojecteerd:
Het wapen bestaat bovenin uit twee beschermende handen, die tegelijkertijd de vleugels van een vogel vormen (als knipoog naar het wapen van Groningen). In het midden van het wapen een vlam, die ook een bloem en een graanstengel voorstelt. Het onderste gedeelte bestaat uit een gasmolecuul, een verwijzing naar het Groninger gas. De kleuren rood en geel staan voor warmte, groen voor positiviteit en blauw voor de luchten boven de provincie Groningen.







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen